Mehmet Serkan Koçak

Merhaba, ben Mehmet Serkan Koçak, oyun oynayan biriyim, çünkü "oyunculuk" denilen bir sıfattır, beni izleyenler bana oyuncu diyebilir ama ben kendime oynayan biri diyorum. Hepimiz aşinayız aslında bu konuya, Küçüklüğümüzden beri oyunların içinde büyüdük, böylelikle oyunculuk için gerekli aşamalardan ikisini tamamladık gözlem ve taklit... Bu iki kavram bizi yetişkinken de insanlara karşı oynatıyor, ben küçükken içine kapanık bir çocuktum, çok fazla arkadaşım yoktu, kitap okur çizgi film izlerdim, okuduğum kitaplardaki karakterlere veya izlediğim filmlerdeki karakterlere alternatif son yazar "ben olsaydım böyle yapardım" diye taklit yapardım, bu oyun beni daha sonra empati yapma kavramıyla tanıştırdı, kişinin içinde bulunduğu durumu anlama bu yüzden "ben onun yerinde olsaydım" (ben de aynısını yapardım) cümlesi ile "onun yerinde ben olsaydım" (ben başka bir yol bulurdum) cümlesi benim için farklıdır, ilk sahneye çıkışım lise tiyatrosunda oldu, içine kapanık biri için zordu, içine kapanık bir insansanız bilirsiniz ki siz konuşana kadar kimse fark etmez ya da konuştuktan sonra kimse sizi ciddiye almaz yeteri kadar cesur görmezler sizi, ama beni insanların cesur bulmasına ihtiyacım yoktu bunu kendime kanıtlamam lazımdı, sahneye çıktığımda bu sefer beni gören beni dinleyen insanlar vardı (zorunlu olsalar da 😄) ve oyun bittikten sonra gelen alkış, oyundan sonra tanımadığım insanların tebrikleri, beni tanıyan insanların şaşkınlıkları, (Serkan böyle şeyler yapabiliyor muydu ya cümleleri...) işte ben burdaydım, deme şeklimdi işte o an karar verdim, ben sahne de oyun oynamalıyım, tabii artık eskisi gibi görünür olma derdim yok, kendi içimde ilk basamağı geçtikten sonra yeni hedefim sınırlarımı keşfetmek, ilk tiyatro ekibime katıldıktan sonra birinci senemde eğitmenliğe başladığım zamandan bu zamana kadar öğrencilerimin gözlerinde gördüğüm tedirginlik bana çok tanıdıktı "yapabilir miyim?" Onlar sormadan ben cevaplıyordum "merak etmeyin ben yaptıysam siz de yaparsınız, hatta daha iyisini yaparsınız?" Benim serüvenim böyle başladı yıllar geçtikçe hedeflerim de ben de değiştim ama değişmeyen tek şey heyecanım, çaktırmıyorum ama hala sahneye çıkarken "yapabilir miyim?" düşüncesi aklıma geliyor sonra derin bir nefes alıp cevaplıyorum " bu soru için artık geç değil mi? Çık oyna seyirci bekliyor 😄"